Vis kilden til LG-1993-548



{{Lagmannsretter
|Instans=

Gulating lagmannsrett - Kjennelse
|Dato=
1993-06-08
|Publisert=
LG-1993-00548
|Sammendrag=

|Stikkord=
Sakskostnader
|Saksgang=
Karmsund heradsrett Nr. 93-0001 A.7 - Gulating lagmannsrett LG-1993-00548 K. Rettskraftig.
|Parter=
Kjærande part: 1. Leif Thomas Førland, 2. Helge Førland (Prosessfullmektig: Advokat Johan Nygård, Haugesund). Motpart: Marith Førland Fredsvik (Prosessfullmektig: Advokat Nils Johs. Bugge, Haugesund).
|Forfatter=
Lagdommar Eftestøl, Kst.lagdommar Lunde, Lagdommar Lillebø
|Lovhenvisninger=
[https://lovdata.no/lov/1915-08-13-6/§172  Tvistemålsloven (1915) §172], [https://lovdata.no/lov/1915-08-13-6/§180 §180], [https://lovdata.no/lov/1965-06-18-6/§11  Sameigelova (1965) §11]
}}
     
År 1993 den 8. juni vart av Gulating lagmannsrett i kjæremålsak nr. 93-0548 K sagt slik orskurd: 

I sak om innløysingsrett etter sameigelova §11 mellom Marith Førland Fredsvik og Leif Tomas Førland og Helge Tandrup Førland, sa Karmsund heradsrett 12. mai 1993 dom med slik slutning: 

"1. Leif Tomas Førland og Helge Tandrup Førland frifinnes. 

2. Hver av partene bærer sine egne saksomkostninger." 

Leif Thomas Førland og Helge Førland har sagt kjæremål til Gulating lagmannsrett over avgjerda om sakskostnader. Dei har sett fram slik påstand: 

"1. Punkt 2 i Karmsund herredsretts domsslutning i sak nr. 1/93 A oppheves og hjemvises til Karmsund herredsrett for ny behandling. 

2. De kjærende parter tilkjennes saksomkostninger ved dette kjæremål som pr. dags dato utgjør kr 1400,- pluss gebyr." 

Marith Førland har teke til motmæle med slik påstand: 

"1. Kjæremålet forkastes. 

2. Marith Førland Fredsvik tilkjennes saksomkostninger for kjæremålssaken med kr 1500,-." 

Dei kjærande partane gjer gjeldande at det er heilt uriktig provdøming når heradsretten kjem til at det kan leggjast dei til last at det kom til rettssak. 

Dei viser til brevvekslinga mellom partane som vart dokumentert under hovudførehavinga, der dei meiner det går fram at dei sa ifrå før saka at innløysingsrett ikkje vart godteke avdi det var ein føresetnad for tilbodet frå Tom Holger Førland at heile eigedomen vart kjøpt. Likevel gjekk Marith Førland Fredsvik til sak avdi ho forstod sameigelova §11 annleis enn dei. Ho fekk ikkje medhald for si forståing, og tapte difor saka. 

Dei held fram at det difor er openbert feil når heradsretten legg til grunn at andre enn Marith Førland Fredsvik sjølv hadde skuld for at det kom til sak. 

Dei meiner at lagmannsretten kan prøva vurderinga med omsyn til om dei kan klandrast for at det kom til sak. Det er berre rimelighetsvurderinga av om ein bør bruka unntaksregelen lagmannsretten ikkje kan prøva, men han kan prøva eit skjøn om faktum der sjølve skjønsutsegna står fram som vilkårleg eller klårt urimeleg. Dei viser til Schei: Tvistemålsloven bd. 1 388 og til [[Rt-1964-1419]] og [[Rt-1975-793]]. 

Marith Førland Fredsvik held fram at lagmannsretten er bunden av provdøminga til heradsretten, og viser til at provstoffet ikkje berre er dokumenta, men og utsegner frå partar og vitne. Det går fram av domen at heradsretten kom til at Marith Førland Fredsvik ikkje leit på brørne sine og var redd for å verta lurt, og at brørne hadde arbeidd i lag med Tom Holger omkring det skriftlege tilfanget som vart lagt fram for henne. Og når retten kom til at advokat Nygård på vegne av Tormod Førland (far til Tom Holger) gav henne tilbod om å kjøpa hennar andel, då stod det for henne i realiteten som om brørne framleis opererte saman og ville freista på alle vis å taka over hennar del. 

Vidare peikar Marith Førland Fredsvik på at retten viser til at ho ikkje kunne vita om avtala stod ved lag mellom brørne og Tom Holger, og at brørne var so involverte i tilbodet som var sett fram at dei burde ha gjort dette klårt for henne. 

Det faktum heradsretten soleis legg til grunn er lagmannsretten bunden av, og der er ikkje noko ulovleg eller vilkårleg skjøn. 

Lagmannsretten viser til at heradsretten i avgjerda om sakskostnader sier at han legg til grunn at det var ein spesiell situasjon med fleire sameigepartar, og til at endå om det ikkje vart gjort avtale om å kjøpa heile eigedoma, kunne Marith Førland Fredsvik ikkje vita om avtala mellom dei saksøkte og Tom Holger Førland stod ved lag. Dette er lagmannsretten bunden av, og kan ikkje sjå at det er bygt på nokor vilkårleg vurdering av det provtilfanget heradsretten hadde. Vidare legg heradsretten til grunn at brørne ikkje gjorde noko for å gjera det klårt for systra si at dei ikkje ville selja partane sine når ikkje alle godtok tilbodet fra Tom Holger. Dette er og lagmannsretten bunden av, og det same gjeld som ovanfor sagt om at ein ikkje kan sjå nokor vilkårleg vurdering. 

Heradsretten legg vidare til grunn at brørne var so involverte i det framsette tilbodet at dei burde ha gjort det klårt for systra si at dei ikkje ville selja. På den måten kunne ein fått ei avklåring og sloppe rettssaka. Lagmannsretten har kompetanse til å prøva denne vurderinga, og er samd med heradsretten i at ein kan leggja brørne til last at dei ikkje sa ifrå, soleis at det kom til sak. 

Vilkåret etter tvistemålslova §172, andre leden, for å gjera unntak frå hovedregelen, er soleis til stades og kostnadsavgjerda er ikkje i strid med lova. Kjæremålet vert difor forkasta. 

Etter hovudregelen i tvistmålslova §180, fyrste leden, som lagmannsretten ikkje finn grunn til å gjera unntak frå, lyt dei kjærande betala sakskostander til motparten. Kostnadene vert sette til kr 1500,- som er det som er kravd. 

Orskurden er samrøystes. 

Avgjerd: 

1. Kjæremålet vert forkasta. 

2. Innan 2 - to - veker frå denne orskurden er forkynt, skal Leif Thomas Førland og Helge Førland, ein for båe og båe for ein, betala kr 1500,- - eittusenfemhundrekroner - til Marith Førland Fredsvik i sakskostnader for lagmannsretten. 

[[Kategori:Lagmannsretter]]