LA-1994-717
| Instans: | Agder lagmannsrett - Dom |
|---|---|
| Dato: | 1994-11-08 |
| Publisert: | LA-1994-00717 |
| Stikkord: | Strafferett |
| Sammendrag: | |
| Saksgang: | Agder lagmannsrett LA-1994-00717 M. |
| Parter: | Den offentlege påtalemakta (Aktor: Førstestatsadvokat Edward Dahl, Kristiansand) mot A (Forsvarar: Advokat Reidar Steinsvik, Oslo). |
| Forfatter: | 1. Lagdomar Asbjørn Nes Hansen, formann 2. Eks.ord.lagdomar Haakon Askildsen med meddommere |
| Lovhenvisninger: | Straffeloven (1902) §228, §229, §232, §162, §227, §62, Straffeprosessloven (1981) §373, §437, Legemiddelloven (1992) §24, §31 |
Statsadvokatane i Agder har 14. september 1994 sett A under tiltale ved Agder lagmannsrett, Aust-Agder lagsokn, til domfelling etter
"Straffeloven §229, 1. straffalternativ, jfr. §232 som bestemmer at det er straffbart å skade en annen på legeme eller helbed eller hensette noen i bevisstløshet eller lignende tilstand, eller å medvirke til dette, og legemsbeskadigelsen er utført under særdeles skjerpende omstendigheter. Ved avgjørelsen av om særdeles skjerpende omstendigheter foreligger, skal det særlig legges vekt på om overtredelsen er begått mot en forsvarsløs person, om den er rasistisk motivert, om den er skjedd uprovosert, om den er begått av flere i fellesskap og om den har karakter av mishandling.
Grunnlaget er følgende forhold eller medvirkning til dette:
Fredag 24. desember 1993 mellom kl. 02.00 - 03.00 i - - - i Arendal - sammen med B - slo og sparket han C flere ganger i hodet og på kroppen slik at C ble påført et kutt i venstre øyebryn som senere ble sydd med to sting.
Voldsanvendelsen var uprovosert og ble utført av flere i fellesskap."
Den sakgjevne vart ved dom 18. mai 1994 i Nedenes heradsrett dømd for det straffebrotet tiltalen gjeld, men kjæremålsutvalet i Høgsterett har 30. august 1994 etter krav frå han samtykt i fornya førehaving ved lagmannsretten. Ved den nemnde heradsrettsdomen vart den sakgjevne og dømd for ei rekkje andre straffebrot.
A er fødd xx.xx.1967 og bur i - - -veien 5 i Arendal. Han er ugift og har ingen å forsyta her i landet, men opplyser å ha forsytaransvar for foreldre og sysken i Libanon. Han opplyser å ha opphalde seg i Noreg sidan mai 1986, og å ha fått norsk statsborgarskap i 1993. Den sakgjevne er no sjukmeld og får utbetala om lag kr 6000 netto i månaden. Han har tidlegare arbeidd som sveisar, og har gjennomført ymse kurs innanfor dette fagområdet.
Bortsett frå heradsrettsdomen frå 18. mai 1994, er den sakgjevne ikkje straffedømd tidlegare. Han er botlagd fleire gonger.
A har møtt i retten og forklara seg. Han har ikkje sagt seg skuldig etter tiltalen.
Under hovudførehavinga har aktor sett fram slik påstand:
"1. A f. xx,xx,1967 dømmes for en forbrytelse mot straffeloven §229, 1. straffalternativ jfr. §232 og de forhold han ble kjent skyldig ved Nedenes herredsretts dom av 18. mai 1994 til en straff av fengsel i 2 - to - år. til fradrag i straffen kommer utholdt varetekt med 137 dager (110 dager pr. 18. mai 1994 med tillegg for tiden 19. mai - 14. juni 1994 da han gikk over på forskuttert soning med tilsammen 137 dager).
2. A dømmes til å betale saksomkostninger."
Forsvararen har sett fram slik påstand:
"A f. xx.xx.1967 frifinnes for pkt. i tiltaleveslutningen, og forøvrig ansees på mildeste måte."
Etter det som ligg føre, byggjer retten på at den krenkte C, saman med tre kameratar, hadde vore innom to eller tre skjenkestader i Arendal om kvelden og natta mellom 23. og 24. desember 1993. Alle hadde drukke noko øl, men var ikkje overstadig påverka. Ein gong mellom kl. 02.00 og 03.00 gjekk dei til ein kiosk i - - -, av di m.a. C skulle få seg noko mat. Medan C stod med maten i hendene, fekk han eit slag i andletet av ein mann som stod bak han i køen. Sistnemnde var ein av tre menn av utanlandsk opphav som hadde kome til, og to av dei gav seg deretter til å slå og sparka C, som etter kvart fall ned på bakken. Den eine av dei to gjerningsmennene heldt C fast både medan han stod og medan han låg nede, medan den andre gjerningsmannen slo og sparka C slik at han m.a. fekk eit kutt i venstre augnebryn som nemnt i tiltalen. Etter at andre i nærleiken greip inn, rømde dei to gjerningsmennene og den tredje personen bort.
Etter provføringa i saka legg lagmannsretten til grunn - utover rimeleg tvil - at den eine av dei to gjerningsmennene var den sakgjevne A, og at den andre gjerningsmannen var B, som har møtt som vitne i denne saka. Korkje A eller B har vilja vedstått seg å ha hatt noko med handlinga å gjera. Forklaringa til den sakgjevne og ein kamerat om at han var i Kristiansand den aktuelle natta, verkar ikkje truverdig. Lagmannsretten har ved si avgjerd lagt stor vekt på forklaringa til vitnet D, som ved fotokonfrontasjon kjende att den sakgjevne. Vitnet, som er fysioterapeut, hadde noko tidlegare i 1993 møtt A under eit besøk på den verksemda der sistnemnde arbeidde. Vitneforklaringane til C og E stør opp om forklaringa til D med omsyn til identifiseringa av A som gjerningsmann. Det same gjer det omstendet at C peika ut A som ein av gjerningsmennene ved fotokonfrontasjon, jamvel om C og peika ut ein annan person.
Provføringa i saka har ikkje gjeve noko sikkert bilete av rollefordelinga mellom A og B. Mykje kan tala for at det var A som heldt C fast og at B sparka og slo, og lagmannsretten legg dette alternativet - som er det mildaste for A - til grunn for domfellinga. Det har etter dette lege føre eit samvirke mellom gjerningsmennene, der B har vore hovudmann og A medverkar. A har, ved å halda C fast, medverka til slaga og sparka som C fekk, medrekna kuttet i venstre augnebryn. Og A var klår over at han ved å halda C fast, medverka som nemnt. Både dei objektive og subjektive vilkåra for straff er såleis til stades.
Lagmannsretten er komen til at handlinga ikkje vert råka av straffeloven §229, ut frå det som ligg føre om den skaden C fekk. Det er tale om eit 1,5 cm langt stjerneforma kutt som det måtte setjast to sting på. Kuttet gjekk ikkje djupt og det er ikkje tale om ein varig skade. Derimot vert handlinga råka av straffeloven §228 fyrste leden. Lagmannsretten er komen til at det ligg føre "særdeles skjerpende omstendigheter" som nemnt i straffeloven §232. Ved denne avgjerda har ein særleg lagt vekt på at lekamsfornærminga skjedde uprovosert, at det var to gjerningsmenn om handlinga og at ho hadde karakter av mishandling. Jamvel om skaden ikkje vart stor i dette tilfellet, var det tale om slag og spark mot hovudet på ein person som låg nede. Den sakgjevne vert etter dømd for brotsverk mot straffeloven §228 fyrste leden, jf. §232.
Lagmannsretten skal fastsetja ei sams straff for den handlinga A no vert dømd for og dei andre handlingane han vart dømd for i heradsrettsdomen frå 18. mai 1994, jf. straffeprosessloven §373 femte leden 1. punktum. I tillegg til den tiltaleposten som er emne for fornya førehaving, vart den sakgjevne dømd for eit brotsverk mot straffeloven §162 fyrste og andre leden, jf. femte leden, tre brotsverk mot straffeloven §162 fyrste leden, jf. femte leden, tre brotsverk mot straffeloven §228 fyrste leden, to brotsverk mot straffeloven §227 og eit brotsverk mot legemiddellova §31 andre og fjerde leden, jf. §24 fyrste leden.
Domfellinga gjeld m.a. eit grovt narkotikabrot - kjøp av om lag 13 gram heroin - og fleire andre narkotikabrot. Den sakgjevne vert og dømd for fleire tilfelle av vald og trugsmål. Lekamsfornærminga av C kunne lett ha fått eit langt meir alvorleg utfall. Uprovosert vald på gata og i tilknyting til skjenkestader er eit veksande samfunnsproblem som det av allmennpreventive grunnar må reagerast strengt mot. I straffminkande lei har lagmannsretten teke omsyn til at den sakgjevne utan atterhald har forklara seg om dei narkotikabrota han vart dømd for. Han har i denne samanhengen gjeve opplysningar utover det som gjeld hans eiga sak, og har såleis hjelpt politiet med oppklaring av strafflagde handlingar. Han har opplyst i lagmannsretten at han har brote med det kriminelle miljøet han har vanka i.
Lagmannsretten har fastsett straffa til fengsel i 1 år og 9 månader. Straffa er fastsett under omsyn til straffeloven §62 fyrste leden. Det er opplyst at den sakgjevne har sete i varetektsfengsel i 137 dagar, og dette kjem til frådrag i straffa.
Det er sett fram påstand om at den sakgjevne skal betala noko av sakskostnadene, men lagmannsretten er komen til at sakskostnader ikkje bør påleggjast, jf. straffeprosessloven §437 tredje leden.
Domen er samrøystes.
Dom:
1. A, fødd xx.xx.1967, vert dømd for eit brotsverk mot straffeloven §228 fyrste leden, jf. §232, saman med dei andre brotsverka han vart dømd for ved dom 18. mai 1994 i Nedenes heradsrett, alt samanhalde med straffeloven §62 fyrste leden, til ei straff av fengsel i 1 - eit - år og 9 - ni - månader. Til frådrag i straffa kjem 137 - eithundreogtrettisju - dagar for varetektsfengsel.
2. Sakskostnader vert ikkje pålagde.