LA-1996-1030
| Instans: | Agder lagmannsrett - Dom |
|---|---|
| Dato: | 1996-10-08 |
| Publisert: | LA-1996-01030 |
| Stikkord: | Strafferett |
| Sammendrag: | |
| Saksgang: | Skien og Porsgrunn byrett Nr. 96-00686 - Agder lagmannsrett LA-1996-01030 |
| Parter: | Ankemotpart: Den offentlege påtalemakta (Prosessfullmektig: Statsadvokat Paal Chr. Aartun). Ankepart: A (Prosessfullmektig: Advokat Jon Evert Christensen). |
| Forfatter: | Lagdomar Asbjørn Nes Hansen. Byrettsdomar Sverre Jansen. Ekstraord. lagdomar Birger Lassen |
| Lovhenvisninger: | Straffeloven (1902) §128, §227, §127, §52, §62 |
Skien og Porsgrunn byrett sa 17. juni 1996 dom med slik domsslutning:
"A, født 1952 i Y dømmes for overtredelse av straffeloven §128 første ledd og straffeloven §227, 1. alternativ sammenholdt med straffeloven §62 første ledd til en straff av fengsel i 60 - seksti - dager hvorav 30 - tretti - dager gjøres betinget av en prøvetid på 2 - to - år, jfr. straffeloven §52 flg."
Dei faktiske omstenda i saka og straffutmålingssynsmåtane til byretten går fram av domen.
Den dømde bur no i ...vn. 158 på X. Han har tidlegare drive som tannteknikar, men opplyser å ha vore uføretrygda sidan 1991. Brutto pensjonsutbetaling er på kr 8.300 i månaden. Han er utan eige. Den dømde betalar oppfostringstilskot for ein 7 år gamal son. Han er tidlegare straffa fleire gonger. Andre opplysningar om dei personlege tilhøva hans går fram av byrettsdomen.
Den dømde har anka byrettsdomen til Agder lagmannsrett. Anken, som gjeld straffutmålinga, vart vedteken fremja ved avgjerd av lagmannsretten 22. august 1996. Det var ankeførehaving i tinghuset i Skien 7. oktober 1996. Den dømde møtte og forklara seg. Det var inga vitneførsle. Forsvararen dokumenterte frå ankeutdraget.
Forsvararen sette fram påstand om at den påanka domen heilt ut vert gjeven på vilkår.
Aktor sette fram påstand om at anken vert forkasta.
Lagmannsretten har ved avgjerda av anken delt seg i eit fleirtal og eit mindretal. Fleirtalet, domarane Lassen og Jansen, er kome til at anken bør forkastast, og skal nemna:
Slik fleirtalet vurderer det, har byretten gjort ei balansert avveging av dei ymse omsyna ved å gje ein deldom på 60 dagar, der 30 dagar av fengselsstraffa må sonast. På denne måten vert dei allmennpreventive omsyna ivaretekne, samstundes som den dømde ved å få noko av straffa på vilkår får ei sterk oppmoding om å halda seg frå tilsvarande handlingar i framtida.
Dei allmennpreventive omsyna gjer seg sterkt gjeldande i saker som gjeld trugsmål mot tilsette på trygdekontor og sosialkontor. Det er viktig å gje desse gruppene eit godt strafferettsleg vern ved å reagera strengt mot trugande åtferd frå klientane. Det talar òg for ein streng reaksjon at den dømde har domfellingar for handlingar av liknande karakter tidlegare. Særleg legg ein vekt på at han vart dømd m.a. etter straffeloven §127 så seint som i oktober 1993. Han kom ut frå soning av denne domen i mai 1994, og forbraut seg på nytt vel eit halvår seinare, ved dei trugsmåla han no vert dømd for.
Dei skuldminkande omstenda kan ikkje i dette tilfellet vega så tungt at heile straffa vert gjeven som vilkårsdom. Det er ikkje lagt fram slike opplysningar om helsetilstanden til den dømde at det bør vera avgjerande. Det er fengselsstyresmaktene som må vurdera om han er soningsdyktig. Det er heller ikkje gått så lang tid frå dei strafflagde handlingane og til straffesaka vart fremja for domstolen at det bør føra til at heile straffa vert gjeven på vilkår. Dessutan synest han sjølv å måtta lastast noko for at det drog ut, ettersom han eit par gonger let vera å møta til avhøyr som han var innkalla til.
Mindretalet, rettsformannen, har kome til at anken bør føra fram. Mindretalet er samd med fleirtalet i at dei allmennpreventive omsyna i dette tilfellet som utgangspunkt bør føra til at noko av fengselsstraffa vert gjeven utan vilkår.
Når mindretalet likevel røystar for å gje heile straffa som vilkårsdom, er det lagt vekt på fleire moment. Med omsyn til momenta som gjeld sjølve handlinga, er det tale om trugsmål framsett i ei telefonsamtale. Det gjeld i dette tilfellet ein mindre dramatisk situasjon enn når ein klient har møtt fram på kontoret og trugar t.d. med kniv. Det som har kome fram om helsetilstanden til den dømde, slik som fråsegnene frå Telemark sentralsjukehus, Vaksenpsykiatrisk distriktsavdeling, og lege Bjørnar Nyen, kan tala for ein noko mildare straffereaksjon enn det som elles ville ha kome på tale. Mindretalet har vidare merka seg at den dømde fyrst vart avhøyrd om tilhøvet eitt år i ettertid, i desember 1995. Det må leggjast til grunn at det ikkje ville ha vore noko problem for politiet å ha teke eit avhøyr mykje tidlegare. Då tiltalen vart teken ut 5. mars 1995, hadde det gått over 14 månader frå trugsmåla vart framsette. Når saka vert fremja så pass lenge i ettertid, vil det måtta leggjast større vekt på rehabiliteringsomsynet. Den dømde har forklara at han har flytt frå Y til X for å skifta miljø, og at han har teke opp ein nær kontakt med son sin, som bur like i nærleiken. Samla bør dei momenta som er nemnde her, føra til at det heilt ut vert reagert med ein vilkårsdom i saka.
I samsvar med standpunktet til fleirtalet vert anken forkasta.
Sakskostnader er ikkje påstått og vert ikkje pålagde.
Orskurden er gjeven med slik dissens som nemnt ovanfor.
Slutning:
Anken vert forkasta.