LA-1996-773
| Instans: | Agder lagmannsrett - Dom |
|---|---|
| Dato: | 1996-10-10 |
| Publisert: | LA-1996-00773 |
| Stikkord: | Strafferett |
| Sammendrag: | |
| Saksgang: | Skien og Porsgrunn byrett Nr. 96-00397 - Agder lagmannsrett LA-1996-00773 |
| Parter: | Ankepart: A (Prosessfullmektig: Advokat Inger Mo). Ankemotpart: Den offentlege påtalemakta (Prosessfullmektig: Politiadjutant Kjell Ove Ljosåk). |
| Forfatter: | Lagdomar Asbjørn Nes Hansen, ekstraord. lagdomar Birger Lassen, byrettsdomar Sverre Jansen, med meddomarar |
| Lovhenvisninger: | Straffeloven (1902) §162, §62, Straffeprosessloven (1981) §41, §436, §437 |
Statsadvokatane i Vestfold og Telemark sette 23. januar 1996 A under tiltale ved Skien og Porsgrunn byrett til domfelling etter:
"Straffeloven §162 første ledd, jf. femte ledd, for ulovlig å ha overdratt stoff som etter regler med hjemmel i lov er ansett som narkotika, eller medvirket til dette, jf. Sosialdepartementets narkotikaforskrifter av 30.06-78 og Helsedirektørens narkotikaliste, hvoretter bl.a. heroin skal regnes som narkotika, ved at han i tidsrommet april - juni 1994 i Skien, overdro ca 10 gram heroin til B, siste gang torsdag 09.06.94 ca kl. 18.00 på bopel i ...veien 110, da han overdro ca 0,4 gram heroin til B for kr 1250,-, eller medvirket til dette."
Ved tilleggstiltalevedtak 3. mai 1996 vart A sett under tiltale ved byretten til domfelling etter:
"Straffeloven §162 første ledd, jfr. femte ledd, for ulovlig å ha overdratt stoff som efter regler med hjemmel i lov er ansett som narkotika, eller medvirket til dette, jf. Sosialdepartementets narkotikaforskrifter av 30.06.78 og Helsedirektørens narkotikaliste, hvorefter bl.a. heroin skal regnes som narkotika, ved at han tidsrommet sommeren 1994 - vinteren 1995 på bopel i ...veien 110 i Skien, overdro ca 5 gram heroin til C, eller medvirket til dette."
Skien og Porsgrunn byrett sa 10. mai 1996 dom i saka med slik domsslutning:
"1. A, født xx.xx.1946, dømmes for overtredelse av to tilfeller av straffeloven §162, første ledd til en straff av fengsel i 1 - ett - år.
Domfelte tilkommer et varetektsfradrag på 29 - tjueni - dager.
2. A, født xx.xx.1946, dømmes til å betale skasomkostninger med kr 4000,- - firetusen -."
Sakgjevne har anka domen til Agder lagmannsrett, og anken er fremja til ankeførehaving. Anken gjeld vurderinga av prova under skuldspørsmålet.
Det var ankeførehaving i tinghuset i Skien 9. og 10. oktober 1996. Sakgjevne møtte og forklara seg. Personalia går fram av byrettsdomen. Han sa seg ikkje skuldig etter noko av dei to tiltalevedtaka. Det vart avhøyrt 7 vitne.
Aktor sette fram slik påstand:
"1. Tiltalte dømmes i samsvar med tiltalebeslutningene til en straff av fengsel i 1 - ett - år.
Til fradrag i straffen tilkommer han 29 dager for utholdt varetektsarrest.
2. Tiltalte idømmes saksomkostninger for byrett og lagmannsrett etter rettens skjønn."
Forsvararen sette fram slik påstand:
"Prinsipalt:
Tiltalte blir å frifinne.
Subsidiært:
Tiltalte behandles på mildeste måte."
Lagmannsretten har kome til at det utover rimeleg tvil er ført prov for at sakgjevne forsettleg har bore seg åt som nemnt i tiltalevedtaka.
I samsvar med tiltalen frå 23. januar 1996 vert sakgjevne såleis dømd for, i tidsromet april - juni 1994, å ha overdrege om lag 10 gram heroin til B. Sistnemnde møtte som vitne for lagmannsretten, og gav uttrykk for at han ikkje kunne minnast noko om tilhøvet. Vitnet vart konfrontert med sine tidlegare, protokollerte forklaringar både til politiet og forhøyrsretten. Heller ikkje i samband med opplesing av desse forklaringane meinte vitnet å kunna hugsa noko. Same om vitnet ikkje vil minnast eller ikkje kan minnast, kan ein ikkje sjå at dette svekkjer truverdet av dei tidlegare forklaringane, som vart gjevne stutt tid etter dei strafflagde handlingane gjekk føre seg. Lagmannsretten er komen til at dei tidlegare protokollerte forklaringane til B, som byretten har gjort greie for i sin dom, må leggjast til grunn ved avgjerda av skuldspørsmålet i høve til sakgjevne. Lagmannsretten har lagt avgjerande vekt på desse forklaringane, som vert styrkte av spaningsobservasjonane 22. april og 9. juni 1994, og av dei funna som vart gjorde ved ransaking hjå sakgjevne. Byretten har gjort greie for spaningsrapportane, og ein viser til det. Av beslag i saka legg lagmannsretten særleg vekt på at det vart funne restar av heroin i ein del av ein plastpose som vart funnen i omnen i stova heime hjå sakgjevne.
Med omsyn til tilleggstiltalen frå 3. mai 1996, har lagmannsretten lagt avgjerande vekt på dei protokollerte forklaringane som vitnet C har gjeve til politiet og forhøyrsretten. Byretten har i sin dom gjort greie for desse forklaringane. Det går fram av byrettsdomen at dette vitnet ved andre gongs forklaring for byretten stadfeste sine tidlegare forklaringar i saka. For lagmannsretten gav vitnet uttrykk for at det ikkje kunne minnast noko. Denne grunngjevinga verkar lite sannsynleg, og åtferda til vitnet i lagmannsretten kan ikkje seiast å svekkja truverdet av dei tidlegare forklaringane. Lagmannsretten har ved avgjerda av skuldspørsmålet òg lagt vekt på at det som har kome fram om heroinsalet frå sakgjevne til B, må reknast å styrkja forklaringane til C. Det er opplyst at C vart varetektsfengsla 24. juni 1994, og seinare overførd til soning av dom. I forklaringa si for forhøyrsretten 4. mars 1996 sa C at han hadde vorte kontakta av sakgjevne på vårparten 1994 om sal av heroin. I samsvar med tilleggstiltalen vert domfellinga basert på at sakgjevne overdrog om lag 5 gram heroin til C, men slik at overdraginga skjedde våren/sommaren 1994.
Utover det som er nemnt ovanfor, viser elles lagmannsretten til, og held seg til, domsgrunnane i den påanka domen, jf. straffeprosessloven §41 tredje leden. Dette gjeld avgjerda av skuldspørsmålet i høve til båe tiltalevedtaka.
Sakgjevne skal etter dette dømast for to brotsverk mot straffeloven §162 fyrste leden, jf. femte leden. Domfellinga gjeld overdraging av i alt om lag 15 gram heroin, og såleis ei ikkje lita mengd av eit svært farleg og skadeleg narkotisk stoff. Allmennpreventive omsyn talar for ein streng straffereaksjon i dette tilfellet. Sakgjevne synest ikkje sjølv å vera nokon misbrukar, og handlingane hans må reknast å vera gjorde for å oppnå økonomisk vinning. Trass i at hovudtyngda av etterforskinga var ferdig sommaren 1994, når det gjeld straffebrotet i hovudtiltalen, vart det ikkje teke ut tiltale før i januar 1996. Dette lange tidsromet må føra til at straffa vert sett noko lågare enn det som elles ville ha vore høveleg.
Lagmannsretten har fastsett straffa til fengsel i 1 år. Straffa er fastsett under omsyn til straffeloven §62 fyrste leden. Sakgjevne har krav på varetektsfrådrag med 29 dagar.
Sakgjevne vart dømd i byretten, og avgjerda av anken har gått han i mot. Han bør dømast til å betala noko av kostnadene med saka for båe rettsinstansane, jf. straffeprosessloven §436. Ut frå det som er opplyst om den økonomiske stoda hans, vert han dømd til å betala kr 5.000 i sakskostnader, jf. straffeprosessloven §437 tredje leden.
Domen er samrøystes.
Domsslutning:
1. A, fødd xx.xx.1946, vert dømd for to brotsverk mot straffeloven §162 fyrste leden, jf. femte leden, samanhalde med straffeloven §62 fyrste leden, til ei straff av fengsel i 1 - eitt - år. Til frådrag i straffa kjem 29 - tjueni - dagar for varetektsfengsel.
2. A vert dømd til å betala sakskostnader til det offentlege med 5.000 - femtusen - kroner innan 2 - to - veker etter at denne domen er forkynt.