LA-1997-1447

Instans:	Agder lagmannsrett - Dom
Dato:	1998-01-04
Publisert:	LA-1997-01447
Stikkord:	Strafferett
Sammendrag:
Saksgang:	Holmestrand herredsrett Nr.: 97-00389 - Agder lagmannsrett LA-1997-01447
Parter:	Part: A (Forsvarer: Advokat Petter Bjørk). Motpart: Den offentlege påtalemakta (Aktor: Kst. politiinspektør Torje Arneson)
Forfatter:	Lagdomar Asbjørn Nes Hansen. Ekstraord. lagdomar Håkon Børresen. Sorenskriver Rolf Lien
Lovhenvisninger:	Straffeloven (1902) §162, Legemiddelloven (1992) §24, §31, §257, §258, §263, §49, §52, §53, §54, §62

Holmestrand heradsrett sa 23. september 1997 dom med slik domsslutning:

"A, født xx.xx.1970, dømmes for tre tilfeller av overtredelse av straffeloven §162 første ledd, jf. femte ledd, to tilfeller av overtredelse av legemiddelloven §31 annet ledd, jf. §24 første ledd, overtredelse av straffeloven §257, jf. §263, jf. §49 og for overtredelse av straffeloven §257, jf. §258, jf. §263, jf. §49, alt sammenholdt med straffeloven §62 første ledd, til en straff av fengsel i 9 - ni - måneder, som fellesstraff med Eiker, Modum og Sigdal forhørsretts dom av 18. april 1996."

Dei faktiske omstenda i saka og dei personlege tilhøva til den dømde går fram av domen. Det er opplyst at ho kom ut frå varetektsfengsel 18. november 1997, etter eit varetektsopphald på 126 dagar. Den siste månaden har ho hatt opphald på eit evangeliesenter.

A har anka den nemnde domen til Agder lagmannsrett. Anken, som gjeld straffutmålinga, vart fremja ved vedtak av lagmannsretten 5. november 1997.

Det var ankeførehaving i tinghuset i Tønsberg 3. februar 1998, der den dømde møtte og forklara seg. Retten tok òg imot forklaring av eit vitne.

Forsvararen sette fram slik påstand:

"Tiltalte anses på mildeste måte."

Aktor sette fram slik påstand:

"Anken forkastes."

Lagmannsretten har kome til at den straffa heradsretten fastsette, har vorte noko for streng. Anken fører såleis fram.

Domfellinga gjeld brot på narkotikalovgjevinga og vinningsbrot. Det vert lagt til grunn at den dømde har kjøpt i alt om lag 16,5 gram amfetamin, fordelt med 4,5 gram under tiltalepost I a) og 12 gram under post I c), jf. det heradsretten nemner om mengda av stoffet på side 5 i domsutskrifta. Det er såleis tale om ei ikkje lita mengd av eit farleg og vanedannande narkotisk stoff. I mangel av haldepunkt for noko anna vert det bygt på at det gjeld eit utblanda stoff av vanleg styrkegrad. Det må leggjast til grunn at den dømde har vore saman med ektemannen sin - B - om kjøpa og finansieringa av dei. Om føremålet med kjøpa har den dømde opplyst at det var for å skaffa narkotika til eige bruk, og ho er heller ikkje tiltala for vidaresal. Jamvel om det skulle vera så at det er ektemannen som har hatt kontaktane med dei som leverte stoffet, kan lagmannsretten ikkje sjå det annleis enn at dei to må reknast å ha vore nokolunde jamgode om desse handlingane. Den dømde har forklara at det var ho sjølv som kjøpte Temgesictablettane nemnt i post I b) i tiltalen.

Når det gjeld dei to vinningsbrota i post III, er det tale om forsøkshandlingar der den dømde har hatt ei tilbaketrekt rolle jamført med dei to andre som ho var saman med ved desse høva. Ho har forklara at ho køyrde bil med dei to andre som passasjerar, og sat i bilen og skulle halda vakt medan dei andre forsøkte å koma seg inn i dei to husa. På denne bakgrunnen kan dei to vinningsbrota ikkje få så mykje å seia ved straffutmålinga, jamvel om det klårt er straffaukande at den dømde også tidlegare er dømd for vinningsbrot. Det er såleis narkotikabrota som får mest å seia når straffa skal fastsetjast. Narkotikabrota gjeld kjøp av narkotika til eige bruk, og bruk av narkotika, jf. post II. Som nemnt i Rt-1997-572 på side 573, ligg det i slike saker føre få avgjerder av Høgsterett om utmåling av straff. Avgjerdene er konkret grunngjevne, og i nokre tilfelle knytt opp til om den dømde er i ein rehabiliteringssituasjon.

Det er opplyst at både den dømde og ektemannen i lengre tid har vore opptekne av å koma inn på ein behandlingsinstitusjon for rusmisbruken sin, utan at det tidlegare har vore mogeleg å skaffa dei plass. Vitnet C, som er ruskurator ved X sosialkontor, har forklara at dei sidan tidleg i 1997 har halde kontakten med hjelpeapparatet, og vist stor motivasjon for å koma under behandling. Båe ektemakane har no i ein månads tid hatt opphald på Y Evangeliesenter på Nordmøre, med sosialkontoret som innleggjande instans. Dei er sikra plass der til dess dei kan koma inn på ein behandlingsinstituasjon i Z - Æ - som vert driven av Kirkens Bymisjon. Ved sistnemnde institusjon har ektemakane lovnad om dei to plassane som vert disponerte av Buskerud fylkeskommune, og som truleg vert ledige til sommaren.

Jamvel om det enno er for tidleg å seia at den dømde er i ein eigentleg rehabiliteringssituasjon, synest tilhøva no å liggja til rettes for at ho kan koma i ein slik situasjon, etter å ha vore rusmisbrukar i svært lang tid. På denne bakgrunnen vik lagmannsretten attende frå å fastsetja straffa slik at institusjonsopphaldet vert avbrote av at ho må setjast inn til ytterlegare soning, som kan vanskeleggjera den positive prosessen som er igangsett.

Lagmannsretten er samd med heradsretten i at straffa vert fastsett som fellesstraff med resttida etter soning av tidlegare dom - noko forsvararen heller ikkje har hatt innvendingar til. Ein er komen til at det er forsvarleg å gje deldom i dette tilfellet, jf. straffeloven §52 nr. 2. Straffa kan høveleg setjast til fengsel i 7 månader, av dette 4 månader utan vilkår - som vert rekna for sona ved varetektsopphaldet på 126 dagar. Utsetjinga av fullføringa av dei resterande 3 månadene vert gjeven med ei prøvetid på 2 år, jf. straffeloven §53 nr. 1 og på det særlege vilkåret at den dømde for opptil 1 år tek opphald i heim eller institusjon, jf. §53 nr. 3 bokstav g).

Domen er samrøystes.

Domsslutning:

I domen til heradsretten vert det gjort desse endringane:

Straffa vert sett til fengsel i 7 - sju - månader.

Fullføringa av 4 - fire - månader av straffa vert utsett med ei prøvetid på 2 - to - år, og på det særlege vilkåret at den dømde i opptil 1 - eitt - år tek opphald i heim eller institusjon, jf. straffeloven §52, §53, §54

Den delen av straffa som vert gjeven utan vilkår, vert rekna for sona ved varetektsopphald.