LA-1997-1480
| Instans: | Agder lagmannsrett - Dom |
|---|---|
| Dato: | 1998-02-06 |
| Publisert: | LA-1997-01480 |
| Stikkord: | Strafferett |
| Sammendrag: | |
| Saksgang: | Tønsberg forhørsrett Nr.: 97-01043 - Agder lagmannsrett LA-1997-01480. |
| Parter: | Ankemotpart: Den offentlege påtalemakta (Aktor: Politiadjutant Nils Petter Johansen). Ankepart: A (Forsvarer: Rune Jensen). |
| Forfatter: | Lagdomar Asbjørn Nes Hansen. Ekstraord. lagdomar Håkon Børresen. Sorenskriver Rolf Lien |
| Lovhenvisninger: | Veitrafikkloven (1965) §22, §31, Straffeloven (1902) §162, §26a, §63, Legemiddelloven (1992) §24, §31 |
Tønsberg forhøyrsrett sa 22. september 1997 dom med slik domsslutning:
"A, født xx.xx.1975, dømmes for 1 overtredelse av veitrafikkloven §31, første og tredje ledd, jf. §22 første ledd, 1 overtredelse av straffeloven §162 første ledd, 1. overtredelse av legemiddelloven §31 annet ledd, jf. §24, første ledd.
Forholdene er begått i tidsrommet 1. mars til 13. mars 1997.
Straffen settes til ubetinget fengsel i 45 - førtifem - dager."
Dei faktiske omstenda i saka og dei personlege tilhøva til den dømde går fram av domen.
A har anka forhøyrsrettsdomen til Agder lagmannsrett. Anken, som rettar seg mot straffutmålinga, vart fremja ved vedtak av lagmannsretten 17. november 1997.
Det var ankeførehaving i Tønsberg 4. februar 1998, der den dømde møtte og forklara seg. Retten tok òg imot forklaring frå eit vitne.
Forsvararen sette fram slik påstand:
"Domfelte anses på mildeste måte."
Aktor sette fram slik påstand:
"Anken forkastes."
Lagmannsretten er komen til at den utmålte fengselsstraffa bør setjast noko ned, og at det bør utmålast ei bøtestraff saman med fridomsstraffa.
Det alvorlegaste straffebrotet, og dominerande ved straffutmålinga, er tilfellet av køyring i ruspåverka tilstand om lag kl. 08.30 torsdag 13. mars 1997 på X i Y, jf. post I i skuldgjevinga. Når det gjeld påverkingsgraden, legg lagmannsretten - som forhøyrsretten - til grunn konklusjonen i den sakkunnige fråsegna frå avdelingsoverlege Jørg Mørland om at denne "har grovt sett mest sannsynlig tilsvart den påvirkningsgrad som vanligvis ledsager blodalkoholkonsentrasjoner over 1,5 promille". Ein nemner særskilt at forklaringa til den dømde ikkje gjev haldepunkt for å fastslå kva slag diazepamhaldig medikament han har innteke, men dette reiser ingen rimeleg og fornuftig tvil om analyseresultatet etter blodprøva. Slik konklusjonen frå den sakkunnige er utforma, vert det lagt til grunn at påverkingsgraden svarar til ein alkoholkonsentrasjon i blodet som ligg i nærleiken av, men altså over 1,5 promille.
Forhøyrsretten har med rette teke utgangspunkt i føresegna i vegtrafikklova §31 andre leden bokstav c) ved utmålinga av straffa, og til merknader om straffenivået i lovførearbeida, der det er sagt at fengselsstraffa bør variera frå 21 til 36 dagar ved påverkingsgrad over 1,5 promille. Jamvel om føresegna direkte gjeld køyring i alkoholpåverka tilstand, bør køyring i annan rustilstand med tilsvarande påverkingsgrad straffast på same måten.
Den dømde køyrde frå Y sentrum mot Z, og vidare mot X, på ein vanleg kvardag og på ei tid av dagen med vanlegvis mykje trafikk. Når det gjeld omstenda ved sjølve køyringa, er saka noko betre opplyst for lagmannsretten, ettersom ein trafikkant - som var vitne til køyringa på den siste delen av strekninga, forbi Æ skole - har forklara seg som vitne. Vitnet forklara at den dømde køyrde fram og attende i vegbanen og nær kunne ha hamna i grøfta, og var nær ved å køyra på ein møtande personbil.
Dei omstenda køyringa har skjedd under, slik det nett er nemnt, er klårt straffaukande. Når domfellinga dessutan i tillegg omfattar to andre straffebrot - kjøp og bruk av amfetamin, ecstasytablettar og Rohypnoltablettar - som straffelova §63 andre leden bør gjelda for, bør fengselsstraffa tvillaust liggja over det minstenivået på 21 dagar som er nemnt i lovførearbeida. Den dømde er ikkje straffa tidlegare, og han har opplyst å ha lagt stoffmisbruken bak seg. Han har i halvtanna år vore tilsett ved Y Energi som fagarbeidar. Domfellinga gjeld små mengder narkotika, og korkje allmenneller individualpreventivt synest det påkravt å la narkotikabrota føra til ei monaleg høgding av fengselsstraffa. Lagmannsretten er på denne bakgrunnen komen til at straffa høveleg kan setjast til fengsel i 30 dagar.
Ved sidan av fengselsstraffa bør det utmålast ei bøtestraff, på same måten som hovudregelen er etter vegtrafikklova §31 andre leden ved køyring i alkoholpåverka tilstand, jf. den generelle heimelen i straffelova §26a. Den dømde har oppgjeve ei bruttoinntekt på kr. 13.000 i månaden; han bur no heime hjå foreldra og betalar for kosten der. Bota vert sett til kr. 10.000, og den subsidiære fengselsstraffa til 15 dagar.
Forhøyrsretten har ikkje vist til straffelova §63 andre leden i domsslutninga, og det vert difor utforma ny domskonklusjon.
Domen er samrøystes.
Domsslutning:
A, fødd xx.xx.1975, vert dømd for eit brot på vegtrafikklova §31 fyrste til tredje leden, jf. §22 fyrste leden, eit brot på straffelova §162 fyrste leden, jf. femte leden, og eit brot på legemiddellova §31 andre og fjerde leden, jf. §24 fyrste leden, samanhalde med straffeloven §63 andre leden når det gjeld brota på straffelova og legemiddellova, til ei straff av fengsel i 30 - tretti - dagar og ei bot utan vilkår på 10.000 - titusen - kroner, subsidiært fengsel i 15 - femten - dagar.